Skrítið...

.... stundum þegar maður hefur frá svo óendanlega miklu að segja, þá nennir maður engan veginn að setjast niður og skrifa um það... Skrítið, ekki satt?

Mig er farið að hlakka til að fara aftur til Chicago. Ekki misskilija mig, ég hef það alveg ótrúlega gott hjá Gerði og Jónasi, en ég sakna krakkanna og skólans og eiginlega þess að hafa þessa daglegu rútínu...
Ég fer aftur "heim" á sunnudaginn. Enginn skóli á mánudaginn vegna þess að það er  Martin Luther King day og því verður nú aðeins kíkt út á lífið á sunnudagskvöldinu!:)

Ég er nýkomin aftur úr miklu ævintýri. Við fórum til Kanada á mánudaginn í þeim tilgangi að ég gæti farið með Lindu, frænku Jónasar og Kevin, manninum hennar á skíði. Við keyrðum upp í skíðasvæði sem heitir Sun Peaks og er hjá bæ sem heitir Kamloops. Þetta var svona sirka 4 tíma keyrsla frá Abbotsford, sem er landamærabærinn þar sem bróðir Jónasar býr. Til að skýra þetta betur, fann ég mynd:

Það var sirka 4 tíma keyrsla frá Seattle til Abbotsford, þannig að það var ansi mikil keyrsla þarna á mánudaginn.
En Linda og Kevin voru búin að panta herbergi á hóteli sem var alveg uppi í fjallinu, þannig að þegar þangað var komið gátum við alveg slappað af, fengið okkur nokkra öl og farið svo að sofa. Hótelið var hið flottasta og herbergid mjög fínt, með arin, sjónvarpi, litlu eldhúsi, baði, tveimur rúmum og svefnsófa.


Við vöknuðum á skikkanlegum tíma, fengum okkur kjarngóðan morgunmat og fórum svo á skíðunum frá hótelinu þessa örfáu metra að lyftunum! Brekkurnar voru frábærar, veðrið yndislegt og félagsskapurinn æði! Kevin og Linda eru ótrúlega hresst fólk sem var mjög gaman að vera með! Við skíðuðum allan daginn og vorum orðin ansi þreytt þegar við settumst inn í bílinn seinnipartinn.

 
 

 

 

Já, þetta var sko skemmtilegasta skíðaferð sem ég hef farið í!
En aðal ævintýrið átti sér samt stað á leiðinni heim!
Á meðan við vorum í draumaheimi uppí fjalli, hafði veðrið ákveðið að fara í fýlu og það var kominn þvílíkur snjóstormur allstaðar á leiðinni heim! Við keyrðum í gegnum snjókomu sem var svo rosaleg að á stundum sást vegurinn ekki einusinni! Við íhuguðum það að fá okkur bara gistingu í litlum bæ á leiðinni, en þar var skilti sem stóð að vegurinn framundan væri opinn og ekkert alltof slæmt færi þannig að við ákváðum að keyra bara áfram. Þegar við vorum komin svona hálfa leið á þessum fjallvegi, ÞÁ ákváðu þeir að loka veginum.. með okkur og svona 300 aðra bíla fasta í miðjunni... ! Gáfuð ákvörðun, ekki satt? Jahh, hún var það nú víst, enda var vegurinn nær kolófær og fólk sem ekkert bjóst við veðri á borð við þetta var á ferðinni á afturhjóladrifnum fólksbílum á sumardekkjum. Ónei, ekki góður búnaður það. Heppnin var samt með okkur vegna þess að eftir klukkutíma bið ákváðu þeir að hleypa bílunum sem sátu fastir á eftir snjóplóg sem kom og bjargaði liðinu, en vegurinn var samt sem áður lokaður. Þannig að eftir miklar svaðilfarir og 6 tíma keyrslu, komum við loksins heim til Kevins og Lindu, dauðþreytt og glorhungruð! Við borðuðum, ég fór í heitt bað og steinsofnaði um leið og ég lagðist á koddann! Miðvikudagsmorguninn keyrðum við svo aftur til Gig Harbor.
Þetta var samt allt algjörlega þess virði, enda ekki oft sem maður kemst í svona gæða skíðastaði!!:) Hamingja!

Á morgun, föstudag, fer ég til Gunnars og Karenar, Ástu og Elsu og gisti þar eina nótt. Þau ætla svo á laugardagsmorgun að keyra mig niður til Bremerton þar sem ég mun taka ferjuna til Seattle til þess að hitta Grétar og Ernu, vini úr Mosógenginu sem búa núna í Seattle á meðan Grétar er að taka mastersnám við háskólann þar. Og Erna að verða Dr. Erna... Jiminn eini hvað fólk er eitthvað orðið gamalt.. ég þekki lækna og fólk í mastersnámi.. hvað er að gerast?! Svo sit ég hérna bara og dúlla mér.. hehehe... Neinei, maður er nú alveg "on track" eins og maður segir, er það ekki? :)
Bara eitt og hálft ár eftir í þetta:

"Á ég að sprauta honum?"

Over and out,
hjúkkan/skíðakappinn kveður!!