Mobile Clinic

Jæja gott fólk... þá erum ég og Guðbjörg komnar "on the road" í mobile clinic-inu og erum rétt rúmlega hálfnaðar með ferðina. Erum í þessum töluðu orðum staddar í Blantyre sem er stærsta borgin í Malawi, þó ekki höfuðborgin. Gistum hér hjá þýskum presti og njótum þess að fá góðan mat og nota hraðvirkt internet.

Ferðin er búin að ganga skrautlega fyrir sig. Á fyrsta degi bilaði bíllinn og tafði okkur um hálfan dag og við komumst líka að því að aðalskrifstofan hafði gleymt að hringja í feeding centerin sem við áttum að heimsækja og tilkynna komu okkar. Þannig að í fyrstu nokkrum stöðvunum voru engin börn fyrir okkur að skoða. En það rættist þó úr þessu þegar á leið ferðina og núna heimsækjum við 2-3 stöðvar á dag og skoðum allt frá 20 og upp í 100 börn á dag. Þessi börn fá næringargjafir frá kirkjunni þrisvar í viku sökum slæmra aðstæðna, annað hvort eru þessi börn munaðarlaus eða eiga foreldra með HIV eða aðra sjúkdóma sem gera þeim erfitt fyrir við að sjá um börnin. Oftar en ekki er meirihluti barnanna lasinn þegar við lítum á þau.

Þeir sjúkdómar sem helst hrjá börnin eru malaría, ormar, öndunar- og meltingarfærasýkingar. Þau eru oft veik trekk í trekk og grunar mann þá helst að alnæmisveirunni sé um að kenna og við læknum hana víst ekki. Lyfin okkar eru af skornum skammti og í fyrstu miðstöðinni komumst við að því að það vantaði helling af þeim lyfjum sem við vorum búnar að panta, en í staðinn voru fullt af lyfjum sem við engan veginn þurftum á að halda. En svona virkar þetta bara í Malaví.. ekkert gerist eftir pöntun og fæst gerist á réttum tíma.

En við erum þó allavegana búnar að sjá mikið af landinu og höfum gist þó nokkra bæi á ferðalaginu okkar. Í hverjum bæ höfum við fundið gistiheimili, þegar ekki er gist á heimilum prestanna, og hafa gistiheimilin verið af misjöfnum gæðastaðli ef svo má segja. Það ódýrasta kostaði 300 íslenskar og þar voru lökin ekki hrein og ég er ekki frá því að það hafi verið flær sem héldu fyrir mér vöku alla nóttina, það var ekkert moskítónet, engin vifta og klósettið kakkalakkaveisla í holu. Þau skástu hafa verið sirka 900 krónur á mann og hafa meira að segja innifalið morgunmat. Svo splæstum við á okkur herbergjum á vinsælum túristastað hérna í Blantyre, heilar 1300 á manninn, bara svo við gætum átt samskipti við aðra ferðalanga á ensku sem allir skilja. Þannig er nefnilega mál með vexti að við erum að ferðast með bílstjóra og aðstoðarkonu sem hvorugt tala mjög góða ensku. Þetta getur orðið þreytandi á stundum, sérstaklega þegar það fellur í þeirra hlut að þýða fyrir okkur hvað amar að börnunum í miðstöðvunum. En oftast eru þó prestarnir á stöðunum sæmilega mellufærir í ensku og geta bjargað okkur hvað það varðar.

Við höfum verið ansi þreyttar á þessu ferðalagi okkar.. hitinn að drepa okkur og hossingur á moldarvegum fer ekki mjög vel með bakið. Þess ber að geta að við sitjum oftar en ekki á bekkjum aftur í skotti á jeppanum okkar og þurfum að passa okkur vel að fá ekki allan farangurinn okkar og allann farminn af matnum fyrir miðstöðvarnar yfir okkur þegar verst lætur í holunum. Því höfum við oftar en ekki bara farið í rúmið á milli klukkan átta óg níu á kvöldin. Því er ekki að undra að ég er að sofna hérna fyrir framan tölvuna þegar klukkuna vantar átta mínútur í miðnætti! Við þurfum að vakna um sex, hálfsjö í fyrramálið þannig að ég hugsa að það sé best að ég fari að henda mér í háttinn núna.

Hlakka til að heyra frá ykkur athugasemdir og skilaboð.

Ég er að henda myndum inn á feisbúkk í þessum skrifuðu... og hér kemur linkurinn á þær myndir fyrir þá sem vilja skoða:

Myndir